Op een regenachtige avond gebeurde er iets merkwaardigs in het Grand Pangolin Arms gebouw. Niemand wist precies wat. Een bewoner dacht dat er meubels werden verschoven. Een ander was ervan overtuigd dat iemand een wedstrijd hield waarbij zoveel mogelijk kussens door de woonkamer moesten vliegen. Weer iemand anders beweerde dat er helemaal niets aan de hand was en dat iedereen zich dingen inbeeldde. Toch bleef één feit overeind: telkens wanneer er iets onverwachts gebeurde, viel de naam van Bucky Oryx Antlerson vroeg of laat in het gesprek. Het was alsof avontuur hem vanzelf wist te vinden, zelfs wanneer hij helemaal niet op zoek was naar avontuur.
Dat is precies waarom zoveel kinderen hem leuk vinden. Sommige personages lijken te wachten tot er iets gebeurt. Bucky lijkt juist midden in een verhaal te staan zodra je hem ziet. Wanneer een kind een kleurplaat van hem voor zich heeft, ontstaat er meteen een stroom van ideeën. Misschien heeft hij net een grote verrassing voorbereid. Misschien probeert hij een probleem op te lossen dat steeds groter wordt. Misschien heeft hij zichzelf weer in een grappige situatie gewerkt zonder dat hij het van tevoren had gepland. De kleurplaat wordt daardoor niet alleen een afbeelding. Het wordt het begin van een eigen verhaal.
Zijn uiterlijk helpt daar natuurlijk bij. Als personage dat gebaseerd is op een kudu dier heeft Bucky opvallende hoorns die meteen de aandacht trekken. Veel kinderen beginnen juist daar met kleuren. Sommigen kiezen kleuren die lijken op echte dieren. Anderen vinden dat veel te saai en geven hem felblauwe, groene of gouden hoorns. Binnen enkele minuten ontstaat een versie van Bucky die nergens anders bestaat. Dat is het mooie van tekenen en kleuren. Twee kinderen kunnen dezelfde kleurplaat krijgen en toch compleet verschillende werelden creëren.
Tijdens het kleuren groeit de fantasie vaak vanzelf verder. Eerst verschijnt er een woonkamer rondom Bucky. Daarna een gang. Vervolgens een deur die naar een andere kamer leidt. Misschien komt Judy Hopps langs om te kijken wat er aan de hand is. Misschien loopt Nick Wilde toevallig voorbij. Misschien wonen er nog veel meer dieren in hetzelfde gebouw die allemaal hun eigen verhalen hebben. Zonder dat iemand het merkt verandert een eenvoudige kleurplaat langzaam in een complete wijk van Zootropolis. Elk nieuw detail maakt het verhaal groter.
Kinderen houden van personages die ruimte laten voor hun eigen ideeën. Bij Bucky weet je nooit precies wat hij de volgende dag gaat doen. Dat maakt hem interessant. Een kind kan bedenken dat hij een feest organiseert. Een ander kind maakt van hem een buurman die altijd betrokken raakt bij grappige misverstanden. Weer iemand anders ziet hem als iemand die voortdurend nieuwe plannen verzint die anders aflopen dan verwacht. Al die versies passen bij hem. Daardoor voelt iedere kleurplaat persoonlijk aan.
Vaak stopt het avontuur niet wanneer alle vakjes zijn ingekleurd. Dan begint juist een nieuw deel van het spel. Sommige kinderen tekenen extra pagina’s. Anderen verzinnen gesprekken tussen de bewoners van het gebouw. Soms ontstaat er zelfs een heel nieuw verhaal dat niets meer met de oorspronkelijke scène te maken heeft. Bucky vormt alleen het startpunt. Vanaf daar neemt de verbeelding het over. Een simpele middag met potloden en stiften verandert zo in een reis door een wereld die steeds groter wordt.
Ook het kudu dier zelf maakt nieuwsgierig. Veel kinderen ontdekken dankzij personages als Bucky dieren die ze nog nooit eerder hebben gezien. Zijn lange gedraaide hoorns en bijzondere uiterlijk blijven hangen. Terwijl ze kleuren, vragen sommige kinderen zich af hoe een echte kudu eruitziet en waar zo’n dier leeft. Dat gebeurt vanzelf, zonder dat het als leren voelt. Nieuwsgierigheid groeit op een natuurlijke manier terwijl het plezier centraal blijft staan.
Wanneer de kleurplaat uiteindelijk klaar is, ligt er veel meer op tafel dan een ingekleurde tekening. Er ligt een avontuur. Er ligt een verhaal dat tijdens het kleuren is ontstaan. Er ligt een unieke versie van Bucky Oryx Antlerson die nergens anders bestaat. Juist daarom blijft hij zo’n leuke figuur om te kleuren. Hij brengt humor, fantasie en verrassingen samen in één personage. Met een paar kleurpotloden, wat verbeeldingskracht en een vel papier ontstaat een eigen stukje Zootropolis waarin alles mogelijk lijkt.
Op slechts 5 jarige leeftijd veranderde Gustavo een eenvoudige vraag om kleurplaten uit te printen in een idee dat vandaag kinderen inspireert in meer dan 150 landen.
Zo ontstond Imprimivel.com, een project dat samen met zijn vader, Jean Bernardo, werd opgericht om kleur, fantasie en plezier te verspreiden in 10 verschillende talen, met een potentieel bereik van meer dan 800 miljoen kinderen over de hele wereld.
Vandaag is Gustavo verantwoordelijk voor de selectie van de inhoud. Met veel enthousiasme kiest hij thema’s en personages die andere kinderen laten glimlachen, altijd onder de redactionele begeleiding van zijn vader, die de ideeën van zijn zoon werkelijkheid maakt.
