Er zijn van die figuren waar kinderen ineens helemaal zelf mee aan de haal gaan. Niemand verwacht het echt, want Gareth verschijnt maar kort in Zootropolis, maar toch gebeurt het steeds opnieuw. Terwijl volwassenen vaak denken dat kinderen alleen vallen voor de drukste of grappigste personages, blijven veel kinderen juist hangen bij dat kleine schaapje uit Bunnyburrow met zijn pet en nieuwsgierige blik. Niet omdat hij alles overneemt in het verhaal, maar juist omdat hij aanvoelt alsof er nog van alles over hem ontdekt kan worden.
Dat merk je meteen zodra een kind begint met een Gareth kleurplaat. Eerst wordt er nog rustig binnen de lijntjes gekleurd. Een paar minuten later staat ineens de hele tafel vol nieuwe ideeën. Er verschijnt een schuur achter Gareth. Dan een geheim paadje. Daarna een boom met een verstopplek erin. Voor je het weet is Bunnyburrow veranderd in een gigantische speelwereld die helemaal door kinderen zelf bedacht wordt.
Veel kinderen maken van Gareth een soort avonturier zonder dat iemand dat hoeft voor te stellen. Ze verzinnen dat hij geheime routes kent door de velden, dat hij overal verborgen hutten heeft gebouwd of dat hij schatten bewaart op plekken waar niemand hem ooit zou zoeken. Andere kinderen denken juist dat hij een beetje onhandig is en steeds per ongeluk in rare situaties terechtkomt. Dat maakt hem grappig. Niet op een overdreven manier, maar precies zoals kinderen onderling ook kunnen zijn.
Een schaap kleurplaat doet het sowieso altijd goed omdat kinderen overal kleuren aan kwijt kunnen. De wol, de kleding, de achtergrond en zelfs de lucht veranderen voortdurend. Gareth krijgt soms een felgroene pet, paarse schoenen of een rugzak die groter is dan hijzelf. Hoe gekker het eruitziet, hoe trotser kinderen meestal worden op hun tekening.
Wat Gareth extra leuk maakt om te kleuren, is dat hij niet voelt alsof alles aan hem al vastligt. Bij sommige figuren proberen kinderen vooral de film na te maken. Bij Gareth gebeurt vaak het tegenovergestelde. Ze bouwen gewoon een compleet nieuw verhaal om hem heen. Ineens heeft hij een fiets waarmee hij door Bunnyburrow racet. Of hij heeft een geheime plek onder een oude molen waar alleen hij de ingang van kent. Sommige kinderen verzinnen zelfs dat Judy Hopps hem later weer tegenkomt tijdens een nieuwe missie.
Tijdens het kleuren blijven ze ondertussen hardop praten alsof Gareth echt bestaat. “Hier verstopt hij zijn spullen.” “Daar zit een tunnel.” “Kijk uit, Gideon komt eraan.” Alles loopt vanzelf door elkaar heen terwijl het verhaal steeds groter wordt.
Ouders merken vaak pas later hoeveel fantasie er eigenlijk loskomt bij zulke kleurplaten. Eerst lijkt het gewoon iets om kinderen even bezig te houden, maar daarna ontstaan complete scènes vol extra details. Gareth krijgt vrienden, voertuigen, geheime kaarten en nieuwe avonturen die nergens in de film voorkomen maar wel helemaal logisch voelen in de hoofden van kinderen.
Sommige kinderen houden het rustig en maken een zachte, gezellige versie van Bunnyburrow met grasvelden, houten hekken en warme kleuren. Andere gaan juist volledig los en veranderen Gareth in een soort mini ontdekkingsreiziger die door modder rijdt, verlaten tunnels onderzoekt en overal aanwijzingen zoekt. Dat verschil maakt iedere tekening weer totaal anders.
Wat ook helpt, is dat Gareth eruitziet als iemand die echt in Bunnyburrow woont. Hij voelt niet afstandelijk of overdreven stoer. Kinderen hebben daardoor sneller het idee dat hij iemand zou kunnen zijn die ze zelf kennen. Een jongen die nieuwsgierig is, soms een beetje twijfelt, maar toch altijd wil weten wat er achter de volgende heuvel ligt.
Daardoor blijven kinderen makkelijk langer bezig met tekenen, kleuren en nieuwe dingen bedenken. Een simpele kleurplaat verandert langzaam in een hele wereld vol kleine verhalen. Gareth loopt ineens door geheime gangen onder de stad, bouwt schuilplaatsen tussen de bomen of probeert samen met Judy een mysterie op te lossen dat niemand anders heeft gezien.
En misschien is dat precies waarom zoveel kinderen hem onthouden. Niet omdat hij de grootste held uit Zootropolis is, maar omdat hij ruimte laat voor hun eigen ideeën. Zodra de stiften op tafel liggen en de kleurplaat klaar ligt om uit te printen, voelt Gareth meteen als een personage waar kinderen zelf nog honderd nieuwe avonturen voor kunnen verzinnen.
Op slechts 5 jarige leeftijd veranderde Gustavo een eenvoudige vraag om kleurplaten uit te printen in een idee dat vandaag kinderen inspireert in meer dan 150 landen.
Zo ontstond Imprimivel.com, een project dat samen met zijn vader, Jean Bernardo, werd opgericht om kleur, fantasie en plezier te verspreiden in 10 verschillende talen, met een potentieel bereik van meer dan 800 miljoen kinderen over de hele wereld.
Vandaag is Gustavo verantwoordelijk voor de selectie van de inhoud. Met veel enthousiasme kiest hij thema’s en personages die andere kinderen laten glimlachen, altijd onder de redactionele begeleiding van zijn vader, die de ideeën van zijn zoon werkelijkheid maakt.
