Zodra Peter Moosebridge op het enorme scherm van ZNN verschijnt in Zootropolis, voelt het meteen alsof er iets gigantisch aan de hand is in de stad. Met zijn enorme elandgewei, zijn serieuze stem als nieuwslezer en die blik alsof hij al duizend bizarre rampen heeft meegemaakt, valt hij direct op tussen alle andere personages. Veel kinderen vinden hem grappig juist omdat hij altijd probeert rustig en professioneel te blijven terwijl de complete wereld om hem heen volledig uit de hand loopt. Wat veel mensen niet weten, is dat Peter Moosebridge gebaseerd werd op een echte Canadese nieuwsanker, en misschien is dat precies waarom hij zo geloofwaardig aanvoelt in de chaotische wereld van Zootropolis. Maar zodra kinderen beginnen met kleuren, verandert dat keurige televisiestudiootje ineens in een gigantische chaos vol knipperende schermen, gekke live uitzendingen en compleet verzonnen nieuwsberichten die alleen in Zootropolis zouden kunnen gebeuren.
Veel kinderen beginnen meteen met het grote gewei omdat dat bijna de halve kleurplaat vult en perfect is om allerlei kleuren en patronen uit te proberen. Sommige kinderen houden het dicht bij de Disney film en geven Peter Moosebridge zijn bekende nette uitstraling met rustige kleuren en een professioneel televisiedecor. Andere kinderen veranderen hem juist direct in een compleet overdreven nieuwsster met felgekleurde schermen, neonlampen en gigantische waarschuwingsbalken achter hem op de muur van de studio. Hoe langer ze kleuren, hoe meer de afbeelding verandert in een compleet nieuwe versie van Zootropolis die rechtstreeks uit hun fantasie lijkt te komen.
Eland kleurplaten werken vaak extra goed omdat elanden groot, grappig en makkelijk herkenbaar zijn voor kinderen. Bij Peter Moosebridge komt daar nog het hele nieuwsdecor bij, waardoor kinderen steeds nieuwe details kunnen bedenken. Camera’s, microfoons, televisieschermen en lichtpanelen zorgen ervoor dat er overal ruimte ontstaat voor nieuwe ideeën. Sommige kinderen tekenen Judy Hopps die plotseling de studio binnenstormt met belangrijk nieuws over een nieuwe zaak in Zootropolis. Anderen bedenken dat Nick Wilde achter de schermen chaos veroorzaakt terwijl Peter probeert zijn uitzending serieus af te maken. Er zijn ook kinderen die gigantische sneeuwstormen tekenen in Tundratown of live nieuws over donuts die door de straten rollen alsof het auto’s zijn.
Juist dat maakt deze kleurplaat zo leuk om mee bezig te zijn, want Peter Moosebridge blijft altijd serieus kijken, zelfs wanneer alles om hem heen compleet ontspoort. Kinderen vinden dat geweldig omdat het hen uitnodigt om steeds gekkere situaties te verzinnen terwijl Peter gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is. Tijdens het kleuren beginnen veel kinderen automatisch hun eigen nieuwsprogramma te spelen. Potloden veranderen in microfoons en de tafel thuis verandert langzaam in een drukke televisiestudio waar allerlei dieren live verslag doen van de vreemdste gebeurtenissen van de stad.
Hoe langer kinderen bezig zijn met tekenen en kleuren, hoe groter hun verhalen worden. Sommige kinderen verzinnen complete nieuwe ZNN uitzendingen met extra nieuwslezers, cameramensen en verslaggevers die in paniek door de studio rennen. Anderen maken van Peter Moosebridge een totaal gestreste presentator die probeert door te praten terwijl achter hem complete rampen uitbreken. Een gigantische ijsberg glijdt door Savanna Central, Flash doet zo langzaam verslag dat de uitzending bijna afgelopen is voordat hij klaar is met praten, of Gazelle geeft plotseling een concert midden in de nieuwsuitzending waardoor de hele studio verandert in een enorm feest.
Dat soort grappige situaties passen perfect bij de energie van Zootropolis. Alles in die wereld voelt groot, druk en een beetje overdreven aan, waardoor kinderen tijdens het kleuren het gevoel krijgen dat werkelijk alles mogelijk is. Daardoor blijft de kleurplaat nooit zomaar een stil plaatje op papier. Elke nieuwe kleur brengt weer een nieuw idee met zich mee. Een extra scherm in de studio wordt ineens een live verkeerskaart van de stad. Een lege hoek verandert in een cameraman die struikelt over kabels. Een simpele achtergrond wordt plotseling een complete skyline van Zootropolis vol neonlichten en vliegende nieuwshelikopters.
Veel ouders vinden dit soort kleurplaten fijn omdat kinderen er ontzettend lang mee bezig blijven zonder dat er tablets of videogames nodig zijn. Zodra de kleurplaat geprint is en de stiften op tafel liggen, begint de fantasie eigenlijk vanzelf te werken. Peter Moosebridge helpt daar enorm bij omdat hij zo’n sterke uitstraling heeft. Zijn grote gewei, nette kleding en serieuze houding zorgen ervoor dat kinderen hem direct herkennen en meteen ideeën krijgen voor hun eigen verhalen.
Sommige kinderen kleuren heel netjes en proberen elk detail zorgvuldig binnen de lijnen te houden. Andere kinderen maken van de hele studio één gigantische explosie van kleuren en tekenen overal extra schermen, knoppen en waarschuwingslampen bij. Het leuke is dat beide stijlen perfect passen bij het chaotische karakter van Zootropolis. Geen enkele kleurplaat ziet er uiteindelijk hetzelfde uit, zelfs niet wanneer kinderen exact dezelfde afbeelding gebruiken.
Vaak blijven kinderen na het kleuren nog doorgaan met spelen. Ze doen alsof ze live op televisie zijn en verzinnen nieuwsberichten over bizarre gebeurtenissen in de stad. Peter Moosebridge interviewt Judy Hopps na een wilde achtervolging, Nick Wilde veroorzaakt problemen achter de schermen en Clawhauser verschijnt ineens met stapels donuts in de studio. Hoe meer verhalen erbij komen, hoe levendiger de hele scène wordt.
Veel tekeningen eindigen uiteindelijk aan de muur van de slaapkamer, op de koelkast of in een grote map vol Disney figuren. En meestal blijft het niet bij één kleurplaat. Nadat Peter Moosebridge klaar is, willen kinderen vaak ook andere personages uit Zootropolis kleuren zodat ze hun eigen versie van de stad steeds verder kunnen uitbreiden. Langzaam ontstaat er dan een complete fantasiewereld vol nieuwsuitzendingen, achtervolgingen, gigantische schermen en gekke avonturen die volledig bedacht zijn tijdens het kleuren.
Wanneer uiteindelijk de hele tafel vol ligt met stiften, de televisieschermen van ZNN gevuld zijn met absurde nieuwsberichten en Peter Moosebridge nog steeds probeert serieus het nieuws voor te lezen terwijl de complete studio achter hem ontploft van chaos, voelt de kleurplaat allang niet meer als een simpele activiteit. Het verandert in een enorme fantasiewereld vol humor, beweging en verhalen die kinderen helemaal zelf hebben bedacht, precies zoals de drukke en hilarische wereld van Zootropolis bedoeld is.
Op slechts 5 jarige leeftijd veranderde Gustavo een eenvoudige vraag om kleurplaten uit te printen in een idee dat vandaag kinderen inspireert in meer dan 150 landen.
Zo ontstond Imprimivel.com, een project dat samen met zijn vader, Jean Bernardo, werd opgericht om kleur, fantasie en plezier te verspreiden in 10 verschillende talen, met een potentieel bereik van meer dan 800 miljoen kinderen over de hele wereld.
Vandaag is Gustavo verantwoordelijk voor de selectie van de inhoud. Met veel enthousiasme kiest hij thema’s en personages die andere kinderen laten glimlachen, altijd onder de redactionele begeleiding van zijn vader, die de ideeën van zijn zoon werkelijkheid maakt.
