Op de een of andere manier ziet Dharma Armadillo eruit alsof ze al boos wordt als iemand natte schoenen in de hal laat staan. Nog voordat kinderen beginnen met kleuren, verzinnen ze vaak al wat voor soort buurvrouw zij zou zijn in Zootropolis. Iemand die overal iets van vindt. Iemand die precies weet wie midden in de nacht chips heeft gegeten op de trap. Of misschien juist iemand die stiekem heel lief is, maar gewoon graag moppert omdat dat grappig voelt.
Dat is precies waarom deze kleurplaat meteen anders aanvoelt dan veel andere Disney tekeningen. Zodra het papier op tafel ligt, gebeurt er iets. Kinderen beginnen niet alleen te kleuren, maar bouwen in hun hoofd meteen een compleet appartementengebouw rondom Dharma Armadillo. De ene keer woont ze in een keurige flat waar iedereen zachtjes praat. De andere keer woont ze midden in een gigantische chaos met schreeuwende buren, kapotte liften en een nijlpaard dat elke ochtend per ongeluk tegen de muren bonkt.
En eerlijk gezegd past dat ook perfect bij haar gezicht. Dharma kijkt alsof ze alles al heeft meegemaakt. Alsof ze precies weet wie de rommel op de gang heeft achtergelaten. Kinderen vinden dat geweldig. Terwijl ze kleuren, beginnen ze vanzelf verhalen te verzinnen. “Dharma gaat straks zeker klagen.” “Ik denk dat ze een geheime voorraad koekjes heeft.” “Wedden dat ze iedereen in het gebouw kent?”
Voor je het weet ligt de hele tafel vol stiften, potloden en papiertjes waarop steeds meer details verschijnen. Eerst krijgt Dharma alleen wat kleur in haar trui. Daarna tekenen kinderen ineens planten naast haar deur. Dan komen er brievenbussen bij. Daarna een buurman die door de gang rent. Sommige kinderen tekenen Judy Hopps die de trap op vliegt terwijl Nick Wilde ergens probeert weg te sluipen zonder dat Dharma hem ziet.
Wat deze kleurplaat zo leuk maakt, is dat Dharma Armadillo eruitziet als iemand die echt zou kunnen bestaan. Niet als een perfecte filmheld, maar als een echte bewoner van een druk gebouw waar iedere dag iets raars gebeurt. Daardoor voelt het veel makkelijker om verhalen rond haar te verzinnen.
Veel kinderen blijven ook lang bezig met haar schild. Dat gordeldierschild ziet eruit alsof het gemaakt is om helemaal vol kleur te stoppen. Sommige kinderen geven elk stukje een andere kleur. Andere maken strepen, stippen of rare patronen alsof Dharma haar schild zelf heeft versierd. En omdat ze al zo’n aparte uitstraling heeft, maakt het eigenlijk niet uit welke kleuren gebruikt worden. Felgroen, knalroze of regenboogkleuren zien er allemaal grappig uit bij haar.
Er zijn kinderen die haar juist heel netjes kleuren, bijna precies zoals in de film. Maar er zijn ook kinderen die besluiten dat Dharma vandaag een glitterjas draagt en paarse schoenen heeft. Dat soort vrijheid maakt het veel leuker dan kleurplaten waarbij alles al vast lijkt te liggen.
Soms verandert de tekening langzaam in een complete plattegrond van Zootropolis. Er komen gangen bij, liften, trappenhuizen en ramen waar andere dieren uit naar buiten kijken. Sommige kinderen tekenen zelfs nieuwe buren voor Dharma. Een luiaard die uren doet over het openen van de deur. Een vos die altijd herrie maakt. Of een giraf die nooit normaal in de lift past.
En ondertussen lijkt Dharma steeds meer de baas van het hele gebouw te worden. Kinderen geven haar regels. “Niet rennen in de hal.” “Geen pizza op de trap.” “Niet stampen na acht uur.” Hoe langer ze tekenen, hoe gekker de verhalen worden.
Dat is vaak het moment waarop ouders merken dat kinderen al een hele tijd stil en geconcentreerd bezig zijn. Eerst leek het gewoon een simpele kleurplaat om uit te printen, maar ondertussen zijn ze volledig verdwenen in hun eigen versie van Zootropolis.
Veel kinderen praten zelfs hardop tijdens het kleuren. Ze doen Dharma na of verzinnen gesprekken tussen bewoners van het gebouw. “Wie heeft de lift nou weer kapotgemaakt?” “Waarom ligt hier popcorn op de grond?” Dat soort kleine dingen maken de hele activiteit veel levendiger.
Het grappige is dat Dharma Armadillo eigenlijk helemaal geen groot hoofdpersonage hoeft te zijn om op te vallen. Juist omdat ze wat mysterieus blijft, gaan kinderen automatisch zelf dingen invullen. Sommigen denken dat ze streng is. Anderen vinden haar juist hilarisch. Er zijn zelfs kinderen die denken dat ze stiekem de aardigste buur van allemaal is.
Ook haar rode bril blijft vaak hangen. Sommige kinderen besteden daar bijna meer aandacht aan dan aan de rest van de tekening. Dan worden er glitters toegevoegd, rare kleuren geprobeerd of extra accessoires bij getekend. En zodra één detail verandert, verandert de hele sfeer van de tekening mee.
Wat ook leuk is aan een personage zoals Dharma, is dat kinderen haar makkelijk in hun eigen fantasiewereld kunnen stoppen. Ze hoeft niet precies dezelfde rol te hebben als in de film. In sommige tekeningen wordt ze conciërge van een enorm flatgebouw. In andere wordt ze een detective die alles in de gaten houdt. Soms lijkt ze zelfs meer op een grappige oma die stiekem alles weet van iedereen.
Omdat een gordeldier niet zo’n standaard dier is in kinderfilms, trekt ze extra snel aandacht. Veel kinderen vinden haar vorm al grappig zonder dat ze precies weten waarom. Dat ronde schild, die kleine bril en haar houding maken haar meteen anders dan alle andere dieren uit Zootropolis.
En dan gebeurt vaak hetzelfde als bij de leukste kleurplaten. Zodra eentje af is, willen kinderen nóg een versie maken. Een nette versie. Een grappige versie. Een compleet chaotische versie met neonkleuren en muren vol graffiti. Geen enkele tekening wordt hetzelfde.
Sommige kinderen tekenen uiteindelijk bijna het hele appartementencomplex erbij. Inclusief daken, garages, fietsen en dieren die uit ramen hangen. Wat begon als een simpele kleurplaat van Dharma Armadillo verandert langzaam in een gigantische fantasiewereld vol geluiden, ruzietjes, grappige bewoners en vreemde geheimen.
Terwijl de vloer langzaam vol raakt met doppen van stiften en half gebruikte kleurpotloden, lijkt het bijna alsof Dharma zelf ergens vanuit dat gebouw alles staat te bekijken met haar bekende blik van “ik wist al dat dit ging gebeuren”. Dat maakt deze kleurplaat zo leuk. Niet alleen omdat kinderen kunnen kleuren, maar omdat ze ondertussen hun eigen rare, drukke en grappige stukje Zootropolis bouwen zonder dat er grenzen aan hun fantasie zitten.
Op slechts 5 jarige leeftijd veranderde Gustavo een eenvoudige vraag om kleurplaten uit te printen in een idee dat vandaag kinderen inspireert in meer dan 150 landen.
Zo ontstond Imprimivel.com, een project dat samen met zijn vader, Jean Bernardo, werd opgericht om kleur, fantasie en plezier te verspreiden in 10 verschillende talen, met een potentieel bereik van meer dan 800 miljoen kinderen over de hele wereld.
Vandaag is Gustavo verantwoordelijk voor de selectie van de inhoud. Met veel enthousiasme kiest hij thema’s en personages die andere kinderen laten glimlachen, altijd onder de redactionele begeleiding van zijn vader, die de ideeën van zijn zoon werkelijkheid maakt.
