Sommige kinderen beginnen heel serieus aan een kleurplaat en eindigen een uur later met een complete chaos van stiften, verzonnen ruzies en een woonkamer vol vliegende kussens op papier. Dat gebeurt opvallend vaak bij Pronk Oryx Antlerson. Zodra hij op tafel ligt om in te kleuren, lijkt het alsof iedereen meteen al hoort wat er in dat appartement gebeurt. De televisie staat veel te hard. Er wordt ergens geschreeuwd. Iemand slaat waarschijnlijk met een deur. En Judy Hopps probeert aan de andere kant van de muur wanhopig te begrijpen waarom het daar nooit eens rustig kan zijn.
Pronk heeft precies zo’n gezicht waardoor kinderen automatisch beginnen te fantaseren. Hij kijkt niet alsof hij netjes stil in een hoekje thee zit te drinken. Hij ziet eruit alsof hij midden in een gigantische discussie zit over iets totaal onbenulligs. Sommige kinderen denken dat hij ruzie maakt omdat Bucky alle snacks heeft opgegeten. Anderen verzinnen dat ze alweer een complete kussengevechtwedstrijd door de woonkamer houden terwijl benedenburen tegen het plafond bonken. En precies daardoor voelt deze kleurplaat meteen levendig aan.
Kinderen kleuren hier niet alleen een personage van Zootropolis in. Ze bouwen langzaam een complete scène om hem heen.
De grote hoorns van het oryx dier maken het nog leuker. Veel kinderen beginnen daar meteen mee omdat ze die het opvallendst vinden. Eerst proberen sommigen nog gewone kleuren te gebruiken, maar meestal verandert dat heel snel. Voor ze het weten lopen er neonstrepen over de hoorns, verschijnen er rare patronen of maken ze de hoorns knalblauw omdat dat volgens hen veel beter bij Pronk past. En eerlijk gezegd klopt dat ook wel. Hij ziet eruit alsof hij in een appartement woont waar alles altijd nét iets te luid, nét iets te druk en nét iets te chaotisch is.
Tijdens het kleuren groeit het hele appartement vanzelf mee op papier. Eerst verschijnt er een bank. Daarna een gigantische televisie. Vervolgens liggen er pizzadozen op de grond en vliegen er kussens door de lucht alsof er ieder moment weer een compleet belachelijke ruzie kan uitbreken. Sommige kinderen tekenen Judy Hopps erbij met een geïrriteerde blik terwijl ze tegen de muur bonkt. Anderen zetten Nick Wilde lachend in de gang omdat hij het hele gedoe stiekem geweldig vindt.
Dat is precies waarom Pronk Oryx Antlerson zo goed werkt als kleurplaat. Hij voelt niet als een perfect Disney personage dat netjes glimlachend blijft staan. Hij voelt alsof er voortdurend iets misgaat om hem heen. Kinderen merken dat direct en durven daardoor veel creatiever te worden tijdens het tekenen en kleuren. Niemand maakt zich druk of iets “goed” is. Hoe rommeliger en gekker het appartement eruitziet, hoe beter het eigenlijk bij hem past.
Sommige kinderen beginnen zelfs hardop gesprekken te verzinnen terwijl ze kleuren. “Bucky, zet dat zachter!” of “Pronk, hou nou eens op!” Voor ouders klinkt het soms alsof er ineens een compleet nieuwe aflevering van Zootropolis in de woonkamer wordt opgenomen. En ondertussen blijven de kinderen maar nieuwe details toevoegen. Er verschijnt popcorn op de vloer. Een lamp hangt scheef. Er liggen afstandsbedieningen overal verspreid. Misschien staat er zelfs ergens een enorme speaker waar muziek uit knalt.
Het grappige is dat veel kinderen uiteindelijk meer tijd besteden aan het appartement dan aan Pronk zelf. Ze vinden het geweldig om die complete chaos uit te bouwen. Sommige tekenen boze buren in de gang. Andere maken briefjes op de muur met “stilte alsjeblieft” alsof bewoners van het gebouw al maanden proberen om een beetje rust te krijgen. Er zijn zelfs kinderen die compleet nieuwe dieren verzinnen die ook in het gebouw wonen, puur zodat het nóg drukker en gekker wordt.
En hoe voller het papier raakt, hoe leuker het wordt.
Dat komt ook doordat het oryx dier er van zichzelf al bijzonder uitziet. Die lange hoorns trekken meteen aandacht en zorgen ervoor dat kinderen langer naar het personage kijken dan bij veel andere figuren uit de film. Sommigen gaan daarna zelfs zoeken naar meer tekeningen van een oryx omdat ze het dier zo cool vinden. Anderen blijven juist extra lang bezig met het bedenken van gekke patronen en kleurencombinaties omdat ze willen dat hun versie van Pronk nóg luidruchtiger oogt.
Bij veel Disney nevenpersonages stopt het verhaal zodra de scène voorbij is. Bij Pronk lijkt het alsof het verhaal juist pas begint zodra kinderen de kleurplaat voor zich hebben liggen. Ze verzinnen vanzelf wat er ná de film gebeurt. Misschien begint hij opnieuw ruzie te maken over een kapotte lamp. Misschien organiseren hij en Bucky een absurde wedstrijd wie het hardst kan schreeuwen. Misschien probeert het hele appartementencomplex gewoon een avond rust te krijgen terwijl die twee weer complete chaos veroorzaken.
Terwijl de tafel ondertussen vol ligt met open stiften, losse dopjes en extra velletjes papier, zijn kinderen vaak al totaal vergeten dat ze “gewoon even gingen kleuren”. Ze zitten midden in hun eigen versie van Zootropolis. Sommige willen meteen nóg een exemplaar printen om een tweede versie te maken. Eentje die nog drukker, gekker en kleurrijker is. Meer kussens. Meer lawaai. Meer chaos.
En eerlijk gezegd past dat perfect bij Pronk Oryx Antlerson.
Hij voelt als dat ene buurpersonage dat onmogelijk stil kan leven. Het soort figuur waarbij zelfs een simpele avond op de bank verandert in een complete ramp vol geschreeuw, rondvliegende spullen en buren die niet meer weten wat ze ermee aan moeten. Kinderen vinden dat geweldig omdat het grappig voelt zonder gemeen te worden. Het is rommelig, overdreven en een beetje absurd op precies de juiste manier.
Terwijl de kleurplaat steeds voller raakt met felle kleuren, grappige details en compleet verzonnen scènes, verandert Pronk langzaam van een klein bijpersonage uit Zootropolisin de luidruchtigste, chaotischste en grappigste buur van het hele gebouw, iemand waarvan kinderen meteen geloven dat er achter die appartementendeur élke dag weer iets totaal geks gebeurt.
Op slechts 5 jarige leeftijd veranderde Gustavo een eenvoudige vraag om kleurplaten uit te printen in een idee dat vandaag kinderen inspireert in meer dan 150 landen.
Zo ontstond Imprimivel.com, een project dat samen met zijn vader, Jean Bernardo, werd opgericht om kleur, fantasie en plezier te verspreiden in 10 verschillende talen, met een potentieel bereik van meer dan 800 miljoen kinderen over de hele wereld.
Vandaag is Gustavo verantwoordelijk voor de selectie van de inhoud. Met veel enthousiasme kiest hij thema’s en personages die andere kinderen laten glimlachen, altijd onder de redactionele begeleiding van zijn vader, die de ideeën van zijn zoon werkelijkheid maakt.
