Dibu Martínez

Stickers
20 juli 2026

Emiliano Martínez, de Argentijnse keeper die bekendstaat als Dibu, op een printbare WK 2026 voetbalsticker voor kinderen

Op de strafschopstip ligt een bal, maar de spannendste wedstrijd wordt op dat moment niet met de voeten gespeeld. Die vindt plaats in het hoofd van de schutter. Hij kijkt naar de linkerhoek, twijfelt aan de rechterhoek en probeert vooral niet te letten op de keeper voor hem. Dat laatste is bijna onmogelijk, want Dibu Martínez klapt in zijn handschoenen, beweegt over de doellijn en kijkt alsof hij het geheime plan van de tegenstander allang kent. Nog voordat het schot is gelost, probeert hij het duel al te winnen. Precies dat ondeugende en zelfverzekerde moment zit verstopt in deze Dibu Martínez voetbalsticker om te kleuren, waarbij kinderen zelf bepalen welke redding er zo meteen wordt gemaakt.

Misschien ligt er thuis al een doos kleurpotloden open op tafel. Het lichtblauwe potlood is bijna op, de zwarte stift heeft zijn dop weer eens onder de kast verloren en ergens tussen de viltstiften ligt een kleur die niemand ooit gebruikt. Vandaag kan juist die vergeten kleur perfect van pas komen. Dibu hoeft namelijk niet in een tenue te verschijnen dat precies lijkt op wat hij tijdens een echte wedstrijd draagt. Zijn keepersshirt mag paars worden, felgroen, donkerblauw of helemaal gevuld met sterren. De handschoenen kunnen gouden vingers krijgen en de voetbalschoenen mogen eruitzien alsof ze licht geven wanneer hij naar de bal springt.

Kinderen die graag netjes binnen de lijnen kleuren, kunnen rustig beginnen bij het gezicht en daarna verdergaan met het shirt. Wie liever meteen grote vlakken vult, pakt eerst het tenue of de achtergrond aan. Een jonge tekenaar kan rondom de sticker een compleet stadion maken, terwijl iemand anders alleen een paar vlaggen en een scorebord toevoegt. Er bestaat geen vaste volgorde. De ene kleur leidt vanzelf naar de volgende en voor je het weet staat Dibu niet meer op een leeg vel, maar midden in een wedstrijd die nergens anders wordt gespeeld.

Het leuke aan een keeper is dat hij op een afbeelding stil kan staan en toch volop beweging lijkt te hebben. Zijn knieën zijn licht gebogen, zijn armen staan klaar en zijn ogen volgen iets dat buiten het papier gebeurt. Dat onzichtbare stukje van de scène mag het kind zelf invullen. Komt er een hard schot van dichtbij? Is het de laatste strafschop van een grote finale? Heeft een aanvaller net geprobeerd de bal met een stiftje over hem heen te spelen? Misschien is de wedstrijd al afgelopen en kijkt Dibu naar ploeggenoten die op hem afrennen om feest te vieren.

Rondom de Dibu Martínez kleurplaat kan een hele voetbalwereld ontstaan. Achter hem past een groot doel met een net vol vakjes. Verderop kunnen supporters staan met Argentijnse vlaggen, zelfgemaakte spandoeken en gekke hoeden. Een kind op de tribune houdt misschien een bord omhoog met de tekst “Pak hem, Dibu”. Een ander durft nauwelijks te kijken en verstopt zijn gezicht achter een sjaal. Zelfs de bal kan een grappig gezicht krijgen, alsof hij zelf ook niet weet of hij links of rechts zal vliegen.

Tijdens strafschoppen is Dibu allesbehalve een stille keeper. Hij praat, klapt, stapt heen en weer en maakt soms bewegingen met zijn schouders. Voor de schutter kan dat behoorlijk lastig zijn, maar voor een kind met tekenpotloden levert het juist leuke ideeën op. Naast de schouders van de doelman kunnen muzieknootjes verschijnen. Op de grasmat kunnen pijlen laten zien hoe hij van links naar rechts beweegt. Boven de aanvaller past een denkballon met drie verschillende hoeken, omdat hij maar niet kan besluiten waar hij wil schieten.

Wie graag strips tekent, kan het plaatje uitbreiden met een paar kleine vakken. Eerst wordt de bal op de stip gelegd. Daarna trekt Dibu zijn handschoenen strak. In het volgende vak rent de speler naar voren en in het laatste gebeurt de grote verrassing. De keeper vangt de bal, tikt hem langs de paal of blijft precies in het midden staan terwijl het schot recht op hem afkomt. Grote woorden als “Boem”, “Plof” en “Gepakt” maken de actie extra levendig.

De bijnaam Dibu heeft trouwens een verhaal dat verrassend goed bij tekenen en kleuren past. Emiliano Martínez kreeg die naam niet vanwege een bijzondere keepershandschoen of een beroemde redding. Toen hij jong was, vonden ploeggenoten dat hij leek op een personage uit een Argentijnse televisieserie waarin echte acteurs en animatie door elkaar liepen. Ze begonnen hem Dibu te noemen en de bijnaam bleef jarenlang hangen.

Inmiddels hoort bijna iedereen in het voetbal meteen wie er bedoeld wordt wanneer de naam Dibu valt. De bijnaam hoort bij hem zoals zijn handschoenen, zijn brede houding voor het doel en zijn glimlach tijdens een strafschoppenserie. Het is eigenlijk best grappig dat iemand die als kind werd vergeleken met een getekend personage nu zelf op een voetbalsticker staat die kinderen kunnen printen, inkleuren en veranderen in hun eigen versie.

Een jonge kunstenaar kan dat verhaal zelfs in de achtergrond verwerken. Misschien verschijnt er naast Dibu een klein stripfiguurtje dat dezelfde houding aanneemt. Er kunnen tekstballonnen bij komen of een rand vol potloden, sterren en voetballen. Het ene deel van het vel kan eruitzien als een echt stadion en het andere deel als een fantasiewereld. Zo loopt de echte keeper langzaam over in een personage dat overal kan spelen.

Zijn weg naar de grote voetbalstadions verliep niet snel. Emiliano Martínez vertrok jong uit Argentinië en moest in Europa lang wachten op een vaste plek onder de lat. Hij wisselde van club, werd uitgeleend en zat vaak op de bank. Terwijl andere keepers wedstrijden speelden, bleef hij trainen. Hij oefende zijn sprongen, zijn voetenwerk en het pakken van hoge ballen. Iedere keer wanneer hij bij een nieuwe ploeg kwam, moest hij opnieuw laten zien wat hij kon.

Voor kinderen klinkt jarenlang wachten misschien eindeloos. Toch bleef Dibu doorgaan, ook toen nog lang niet iedereen zijn naam kende. Hij wist niet precies wanneer zijn kans zou komen. Hij kon alleen zorgen dat hij klaar was wanneer er eindelijk een deur openging. Toen dat gebeurde, liet hij zien hoeveel hij in al die stille trainingsuren had geleerd.

Dat stukje van zijn verhaal past goed bij tekenen en schilderen. Een afbeelding ziet er niet altijd meteen uit zoals je had bedacht. Soms schiet een kleurpotlood over de rand of geeft een stift meer inkt af dan verwacht. Een hand lijkt moeilijk, een gezicht vraagt extra aandacht en het net achter de keeper kost misschien wat geduld. Dat hoeft de pret niet te bederven. Een vlek kan veranderen in modder op het shirt. Een donkere streep wordt een nieuw patroon. Een verkeerd geplaatst rondje kan plotseling een stukje confetti zijn.

Kinderen hoeven de Dibu Martínez voetbalsticker ook niet in één keer af te maken. Het vel kan even blijven liggen en later weer tevoorschijn komen. Misschien ontstaat de volgende dag ineens het idee voor een nachtelijke hemel boven het stadion. Misschien bedenkt iemand later dat er een hond met een tweede bal over het veld moet rennen. Een tekening mag langzaam groeien en onderweg van verhaal veranderen.

Dibu trainde niet alleen zijn handen en benen. Hij besteedde ook aandacht aan wat er in zijn hoofd gebeurde. Grote wedstrijden kunnen zelfs bij beroemde spelers voor spanning zorgen. Een vol stadion maakt lawaai, miljoenen mensen kijken mee en iedere fout lijkt enorm. Emiliano Martínez zocht hulp om beter met angst, druk en onrustige gedachten om te gaan.

Dat is iets wat kinderen kunnen herkennen zonder ooit in een wereldfinale te hebben gestaan. Een spreekbeurt, een eerste training bij een nieuwe club of een optreden op school kan hetzelfde kriebelende gevoel in de buik geven. Dapper zijn betekent niet dat iemand nooit zenuwachtig is. Het kan juist betekenen dat je toch begint, met iemand praat of even rustig ademhaalt.

Op de kleurplaat kan ieder kind een eigen geluksteken voor Dibu ontwerpen. Een klein hartje op de handschoen kan staan voor zijn familie. Een ster op de mouw geeft hem moed. Een nummer op zijn pols herinnert hem misschien aan een belangrijke dag. Het symbool hoeft voor niemand anders iets te betekenen. Juist omdat alleen de tekenaar het verhaal kent, wordt het plaatje persoonlijk.

Zijn bekendste redding kwam in een moment waarin bijna niemand tijd had om na te denken. Tijdens de WK finale van 2022 verscheen een Franse aanvaller vlak voor het Argentijnse doel. Het schot leek een enorme kans, maar Dibu bleef zo lang mogelijk rechtop. Hij maakte zich breed en stopte de bal met zijn uitgestoken been. Alles gebeurde in een oogwenk, maar de redding werd een van de meest besproken momenten van het toernooi.

Die actie hoeft niet precies te worden nagetekend om als inspiratie te dienen. Het kind kan een bal toevoegen met lange snelheidsstrepen erachter. Er kunnen grasplukken door de lucht vliegen en de spelers van Argentinië rennen al richting de keeper. Achter het doel staan mensen met open mond. Een fotograaf laat van schrik bijna zijn camera vallen en een vogel op de lat besluit snel weg te vliegen.

De tegenstander hoeft in de fantasieversie niet eens een gewone voetballer te zijn. Een robot met drie benen kan een keihard schot lossen. Een pinguïn in voetbalschoenen probeert de bal in de kruising te plaatsen. Misschien speelt Dibu tegen een team van dinosaurussen en is de bal zo groot als een skippybal. Op papier kan voetbal zonder problemen verhuizen naar de maan, een piratenschip of een stadion onder water.

In een wedstrijd op de maan blijft de bal extra lang zweven. Op een piratenschip hangt het net tussen twee masten en staat de scheidsrechter met een papegaai op zijn schouder. Onder water dragen de spelers vinnen in plaats van voetbalschoenen en zwemmen vissen door het doelgebied. De houding van Dibu blijft herkenbaar, maar alles om hem heen kan volledig veranderen.

Wie liever een echte voetbalsfeer tekent, kan een avondwedstrijd maken met felle stadionlampen. De lucht is donker, de grasmat glanst en duizenden kleine stippen vormen het publiek. Naast de paal staat een drinkfles en achter het doel ligt een handdoek. Camera’s zijn op het strafschopgebied gericht en op het scorebord loopt de laatste minuut.

Ook de band met zijn ploeggenoten kan een rol krijgen. Dibu heeft vaak laten zien hoe belangrijk het team voor hem is. Zijn reddingen helpen niet alleen hemzelf, maar beschermen het werk van alle spelers die over het veld hebben gerend. Na een belangrijke stop komen ploeggenoten vaak meteen naar de keeper toe.

Kinderen kunnen Lionel Messi of andere Argentijnse spelers naast hem tekenen. Ze kunnen elkaar omhelzen, samen een beker optillen of in een lange rij naar de supporters zwaaien. De namen op de shirts mogen ook worden vervangen door die van vrienden, broers, zussen of klasgenoten. Zo ontstaat een eigen elftal waarin iedereen een taak krijgt.

De ene speler is razendsnel, een ander kan geweldige hoekschoppen nemen en iemand anders vertelt altijd grappen in de kleedkamer. Dibu bewaakt het doel, maar de rest van de ploeg wordt bedacht door het kind. Zelfs de trainer kan een bekende zijn, zoals een ouder, opa, oma of juf.

Buiten het veld heeft Emiliano Martínez een veel zachtere kant dan tijdens een strafschoppenserie. Ploeggenoten omschrijven hem als grappig, vriendelijk en sterk verbonden met zijn familie. De keeper die een tegenstander met een blik zenuwachtig probeert te maken, kan na de wedstrijd gewoon lachen, plagen en zijn dierbaren missen.

Dat deel van zijn karakter kan op kleine manieren terugkomen. Op de tribune staat een gezin met zelfgemaakte bordjes. Op een handschoen verschijnt een hartje. Langs de rand van de sticker kan het kind de naam schrijven van iemand die altijd aanmoedigt. Het ingekleurde vel kan later zelfs een cadeau worden voor die persoon.

De Dibu Martínez kleurplaat is geschikt voor een rustige middag, een voetbalfeestje of een avond waarop er samen een wedstrijd wordt gekeken. Met meerdere afdrukken kan ieder kind een ander tenue maken. De ene versie lijkt op een echte keeper van Argentinië, de andere toont een ruimtekeeper met zilveren handschoenen en op een derde vel staat Dibu voor een doel van reusachtige bouwblokken.

Wanneer alle afbeeldingen naast elkaar liggen, is meteen te zien hoe verschillend kinderen denken. Op het ene vel regent het hard en zit het veld vol plassen. Op een ander dwarrelen gouden snippers door de lucht. Een derde tekening heeft tribunes vol vriendelijke monsters met mutsen en sjaals. Dezelfde sticker is het beginpunt, maar geen enkel verhaal eindigt op dezelfde plek.

Meerdere voetbalplaten kunnen samen een zelfgemaakt album voor het WK 2026 vormen. Ieder land krijgt een eigen pagina met een vlag, namen en tekeningen. In het deel over Argentinië krijgt Dibu Martínez een plek tussen handschoenen, sterren, bekers en voetballen. Naast zijn afbeelding kan een korte uitleg staan over zijn bijzondere bijnaam of een zelfverzonnen verslag van zijn beste redding.

Zo’n album hoeft helemaal niet te lijken op iets uit de winkel. Er mogen geheime kaarten, fantasieteams en vreemde stadions in staan. Dibu kan een gouden kaart krijgen voor de mooiste redding tegen een draak. Een zilveren kaart laat zijn grappigste schouderdans zien. Een regenboogkaart is misschien bestemd voor de kleurrijkste keepershandschoenen van het hele toernooi.

Na het kleuren blijft er vaak nog ruimte over voor kleine details. Voetsporen kunnen door het strafschopgebied lopen. Er staat een flesje naast de paal. Een losgeraakte veter ligt op het gras. Misschien rent een hond plotseling het veld op en pakt hij de bal voordat iemand kan schieten. Zulke grapjes maken het plaatje extra leuk om later opnieuw te bekijken.

Ouders en leerkrachten kunnen de fantasie op gang helpen met een eenvoudige vraag. Wie neemt de strafschop? Hoeveel staat het? Waarom is deze redding zo belangrijk? Wat gebeurt er een seconde na het plaatje? Kinderen hebben vaak direct een antwoord en bouwen daar zonder moeite een heel avontuur omheen.

De voltooide afbeelding kan aan de muur, op een map of op de voorkant van een voetbalboekje. Met hulp van een volwassene kan de sticker worden uitgeknipt en op stevig karton worden geplakt. Daarna voelt hij bijna als een grote verzamelkaart. Vrienden kunnen hun eigen versies meenemen en verhalen uitwisselen over bijzondere handschoenen, gekke tegenstanders en onmogelijke reddingen.

Er ontbreekt dan alleen nog een naam voor de actie. Misschien heet de redding “De bal uit de sterrenregen”, “Dibu tegen de robotploeg” of “De sprong van de magische handschoen”. Onder de tekening kan het kind schrijven waar de bal terechtkwam. Dibu staat al klaar, de schutter neemt een aanloop en de kleurpotloden liggen binnen handbereik. Het fluitsignaal klinkt pas wanneer de eerste kleur het papier raakt.

Outros desenhos parecidos