Są takie postacie w Zwierzogrodzie, które pojawiają się tylko przez chwilę, a mimo to dzieci pamiętają je bardzo długo. Pronk Oryx Antlerson należy właśnie do tej grupy. Nie dlatego, że jest największym bohaterem filmu, ale dlatego, że wygląda jak ktoś, kto potrafi zamienić zwykły wieczór w kompletny chaos. Wystarczy spojrzeć na jego minę, żeby wyobrazić sobie trzaskające drzwi, poduszki lecące przez salon i sąsiadów zastanawiających się, co tym razem wydarzyło się za ścianą. Gdy dzieci siadają do kolorowania Pronka, bardzo szybko przestają widzieć zwykłą kolorowankę. Zaczynają budować w głowie całą historię pełną śmiechu, zamieszania i zabawnych sytuacji.
Często już po kilku minutach wokół samej postaci pojawia się mnóstwo nowych elementów. Jedno dziecko dorysowuje ogromny telewizor, inne stertę poduszek, a jeszcze inne sąsiadów wyglądających przez drzwi, żeby sprawdzić, dlaczego z mieszkania Pronka znowu dochodzi taki hałas. I właśnie to jest najbardziej niezwykłe w tej postaci. Pronk sprawia wrażenie, jakby ciągle coś się wokół niego działo. Nie wygląda jak ktoś, kto siedzi spokojnie z książką. Bardziej przypomina sąsiada, który przez przypadek zamienia każdą zwyczajną sytuację w wielką komedię.
Dzieci bardzo lubią takie postacie, ponieważ dają im ogromną swobodę podczas kolorowania. Nikt nie zastanawia się długo, czy rogi powinny być dokładnie takie jak w filmie. Niektóre dzieci malują je na niebiesko, inne na czerwono, a jeszcze inne tworzą na nich wzory przypominające błyskawice, paski albo zabawne zygzaki. I wszystko wygląda dobrze, ponieważ Pronk ma w sobie coś, co zachęca do wymyślania własnych pomysłów. Im bardziej kolorowy staje się rysunek, tym bardziej pasuje do jego zwariowanego charakteru.
Wielkie rogi oryksa od razu przyciągają uwagę. Dla wielu dzieci to właśnie one są najciekawszym elementem całej kolorowanki. Kiedy zaczynają je kolorować, często wymyślają przy okazji własne historie o tym, jak Pronk biega po mieszkaniu, przewraca poduszki albo próbuje przekrzyczeć Bucky’ego podczas kolejnej zabawnej sprzeczki. Niektóre dzieci są przekonane, że ci dwaj potrafią kłócić się nawet o ostatni kawałek pizzy. Inne wyobrażają sobie, że organizują wielkie bitwy na poduszki, które słyszy cały budynek.
Właśnie dlatego kolorowanie Pronka staje się czymś więcej niż zwykłym wypełnianiem pustych pól kolorem. Dzieci zaczynają tworzyć własny Zwierzogród. Powstają nowe pokoje, korytarze, sąsiedzi i zabawne sytuacje. Ktoś dorysowuje Judy Hopps pukającą w ścianę. Ktoś inny rysuje Nicka Wilde’a, który śmieje się z całego zamieszania. Jeszcze ktoś wymyśla zupełnie nowych mieszkańców budynku, którzy próbują zrozumieć, dlaczego za ścianą znowu słychać taki hałas.
To także świetna okazja, żeby rozwijać wyobraźnię. Dzieci nie tylko kolorują, ale również opowiadają historie. Często podczas zabawy zaczynają mówić głosami bohaterów. Jedno udaje Pronka, drugie Bucky’ego, a trzecie Judy. Nagle zwykła kolorowanka zmienia się w małe przedstawienie pełne śmiechu. Rodzice często zauważają, że dzieci spędzają przy tym rysunku znacznie więcej czasu niż przy innych obrazkach, ponieważ ciągle wymyślają nowe szczegóły i nowe przygody.
Pronk Oryx Antlerson ma jeszcze jedną cechę, która sprawia, że dzieci chętnie po niego sięgają. Nie wygląda idealnie. Nie przypomina bohatera, który zawsze wszystko robi dobrze. Jest trochę chaotyczny, trochę przesadzony i właśnie dlatego wydaje się bardziej prawdziwy. Dzieci uwielbiają postacie, które mają własny charakter i które potrafią rozbawić samym wyglądem. Dzięki temu nie boją się eksperymentować podczas kolorowania. Mogą używać ulubionych kolorów, dodawać własne elementy i tworzyć zupełnie nowe wersje bohatera.
W wielu domach taka kolorowanka szybko staje się początkiem większej zabawy. Po skończeniu jednego obrazka dzieci proszą o wydrukowanie kolejnego egzemplarza. Tym razem chcą zrobić jeszcze bardziej szaloną wersję. Więcej poduszek. Więcej kolorów. Więcej zabawnych szczegółów. Czasami mieszkanie Pronka zamienia się w prawdziwe centrum chaosu, pełne pudełek, zabawek i śmiesznych niespodzianek ukrytych w różnych zakamarkach rysunku.
Bardzo ciekawy jest także sam oryks jako zwierzę. Dla wielu dzieci nie jest tak dobrze znany jak królik, lis czy słoń. Dlatego kolorowanka staje się również okazją do poznania czegoś nowego. Długie rogi i charakterystyczny wygląd sprawiają, że Pronk wyróżnia się spośród innych mieszkańców Zwierzogrodu. Dzieci chętnie przyglądają się jego sylwetce i wymyślają coraz to nowe sposoby na jej pokolorowanie.
Podczas kolorowania często pojawiają się także dodatkowe rysunki. Na podłodze lądują popcorn, piloty do telewizora, poduszki, a nawet zabawne kartki z prośbą o ciszę przyklejone do ścian. Każdy nowy element sprawia, że historia staje się jeszcze ciekawsza. Dzieci czują, że mogą stworzyć własną wersję świata Zootopia i że nie ma tutaj złych pomysłów. Im więcej fantazji, tym lepiej.
To właśnie dlatego Pronk Oryx Antlerson jest tak wdzięcznym bohaterem do kolorowania. Nie stoi spokojnie w miejscu. Nie wygląda na kogoś, kto spędza czas w ciszy. Już sam jego wygląd podpowiada dzieciom dziesiątki zabawnych historii. A kiedy kredki, flamastry i wyobraźnia zaczynają działać razem, zwykły obrazek zmienia się w pełną życia scenę, w której może wydarzyć się absolutnie wszystko.
Dla wielu dzieci będzie to nie tylko kolorowanka do wydrukowania, ale także początek własnej przygody w Zwierzogrodzie. Każdy kolor, każdy nowy szczegół i każda dopisana historia sprawiają, że Pronk staje się jeszcze bardziej zabawną postacią. A kiedy obrazek jest już gotowy, trudno oprzeć się wrażeniu, że za drzwiami jego mieszkania nadal trwa kolejna zwariowana przygoda, o której dzieci z przyjemnością opowiedzą po swojemu.
W wieku zaledwie 5 lat Gustavo zamienił prostą prośbę o wydrukowanie kolorowanek w pomysł, który dziś inspiruje dzieci w ponad 150 krajach.
Tak powstał Imprimivel.com, projekt stworzony razem z jego ojcem, Jeanem Bernardo, aby szerzyć kolory, wyobraźnię i radość w 10 różnych językach, docierając do potencjalnej grupy ponad 800 milionów dzieci na całym świecie.
Obecnie Gustavo odpowiada za dobór treści, z entuzjazmem wybierając motywy i postacie, które wywołają uśmiech na twarzach innych dzieci, zawsze pod redakcyjnym nadzorem swojego ojca, który zamienia pomysły syna w rzeczywistość.
