Er zijn van die personages uit Zootropolis die maar een paar minuten in beeld komen en toch meteen blijven hangen in het hoofd van kinderen. Jerry Jumbeaux is daar echt een perfect voorbeeld van. Zodra je die enorme olifant achter de toonbank van Café Jumbeaux ziet staan met zijn schort aan en die blik alsof hij vandaag al honderd problemen heeft moeten oplossen, weet je eigenlijk al dat er iets gigantisch mis gaat lopen. Vooral die scène met de enorme Jumbo Pop blijft bij heel veel kinderen hangen. Alles eraan voelt overdreven groot, chaotisch en super grappig tegelijk. En precies daarom zijn Jerry Jumbeaux kleurplaten zo leuk om in te kleuren. Zodra kinderen beginnen met kleuren, verandert het café langzaam in een compleet nieuwe versie van Zootropolis vol gigantische desserts, bizarre ijsjes en knotsgekke ideeën.
Veel kinderen beginnen meteen enorme bergen ijs achter Jerry te tekenen. Anderen maken milkshakes die groter zijn dan auto’s of verzinnen een machine die honderd ijsjes tegelijk kan maken. Sommige kinderen willen het Café Jumbeaux precies namaken zoals in de film. Andere kinderen maken er juist complete chaos van met knalgroene vloeren, roze muren en regenboogijsjes die bijna uit het papier lijken te springen. Hoe gekker het wordt, hoe leuker ze het meestal vinden.
Kleurplaten van olifanten doen het sowieso altijd goed bij kinderen omdat olifanten groot, grappig en super herkenbaar zijn. Jerry Jumbeaux heeft daarnaast ook nog die typische grappige energie van iemand die heel hard probeert rustig te blijven terwijl alles om hem heen compleet ontspoort. Kinderen zien dat meteen. Hij kijkt alsof hij elk moment een gigantische ramp verwacht in zijn café. En eerlijk gezegd gebeurt dat in Zootropolis ook bijna voortdurend.
Juist daardoor voelt hij zo leuk aan tijdens het tekenen. Hij is niet zo’n perfecte held die alles onder controle heeft. Hij lijkt eerder op iemand die probeert zijn werk normaal te doen terwijl iedereen om hem heen chaos veroorzaakt. Dat maakt hem grappig op een manier die kinderen direct begrijpen.
Tijdens het kleuren ontstaan vaak hele nieuwe verhalen. Sommige kinderen bedenken dat Nick Wilde stiekem opnieuw een gigantische Jumbo Pop probeert te bestellen. Andere kinderen tekenen Judy Hopps die het café binnenkomt omdat er ergens een enorme ijsramp is gebeurd. Soms verandert Café Jumbeaux ineens in een gigantische snoepfabriek met glijbanen van slagroom en gigantische koelkasten vol kleurrijke desserts.
Dat is precies waarom printbare kleurplaten zo leuk blijven.
Een simpele zwart witte afbeelding groeit langzaam uit tot een compleet nieuwe fantasiewereld. Hoe langer kinderen kleuren, hoe meer nieuwe details erbij komen. Eerst alleen Jerry. Daarna ijsmachines. Vervolgens klanten, tafels, gigantische menu’s en hele straten van Zootropolis rondom het café.
Veel ouders zoeken naar olifant kleurplaten omdat grote dieren kinderen vaak langer bezig houden. De grote vormen geven veel ruimte om creatief te worden. Jerry is daar perfect voor, want zijn grote oren, lange slurf en schort maken het extra leuk om allerlei kleuren uit te proberen. Sommige kinderen werken super netjes en kiezen heel bewust welke kleur waar moet komen. Andere kinderen pakken meteen alle stiften tegelijk en veranderen het hele café in een explosie van kleur.
En eerlijk gezegd passen allebei die stijlen perfect bij Zootropolis.
De wereld van de film voelt namelijk sowieso al groot, druk en een beetje overdreven aan. Alles lijkt net iets groter dan normaal. De winkels, de personages en vooral de desserts in Café Jumbeaux zien eruit alsof ze speciaal gemaakt zijn om kinderen aan het lachen te krijgen. Daardoor krijgen kinderen automatisch zin om zelf nog grotere en gekkere dingen toe te voegen aan hun tekening.
Veel kinderen tekenen tijdens het kleuren ook hun eigen personages erbij. Olifanten die met ijs lopen te stuntelen. Nijlpaarden die milkshakes laten vallen. Giraffen die proberen bij gigantische rekken vol desserts te komen. Hoe langer de activiteit duurt, hoe drukker en levendiger de hele scène wordt.
Jerry Jumbeaux werkt ook goed als kleurplaat omdat zijn gezicht zoveel uitdrukt zonder dat hij iets hoeft te zeggen. Hij kijkt vaak vermoeid, geïrriteerd of alsof hij vandaag echt geen zin meer heeft in nieuwe problemen. Kinderen vinden dat geweldig grappig en beginnen daardoor automatisch zelf dialogen en scènes te verzinnen.
Sommige kinderen maken er bijna een stripverhaal van. Ze tekenen praatwolkjes, verzinnen ruzies over ijsjes of maken complete achtervolgingen door het café. Jerry probeert ondertussen alles op te lossen terwijl de chaos alleen maar groter wordt. Daardoor voelt het kleuren veel minder als een gewone activiteit en veel meer als een spel vol fantasie.
Wat ook leuk is aan Jerry Jumbeaux kleurplaten, is dat kinderen vaak steeds meer details willen toevoegen terwijl ze bezig zijn. Eerst tekenen ze alleen wat extra ijsjes. Daarna komen er gigantische desserttorens bij. Vervolgens hele machines die ijs produceren. Tegen de tijd dat ze klaar zijn, lijkt het café bijna op een compleet pretpark vol snoep en desserts.
Veel families gebruiken zulke kleurmomenten ook gewoon als gezellige tijd samen aan tafel. De kleurpotloden liggen overal verspreid, iemand vertelt scènes uit de film na en ondertussen ontstaan er steeds nieuwe ideeën. Soms beginnen ouders zelfs mee te tekenen en verzinnen ze samen met de kinderen compleet nieuwe smaken ijs voor Café Jumbeaux.
Het grappige aan Jerry is dat hij ondanks zijn kleinere rol toch meteen herkenbaar blijft. Dat komt vooral door die beroemde scène in het café en door zijn enorme persoonlijkheid. Kinderen onthouden hem makkelijk omdat hij er tegelijkertijd streng en compleet overbelast uitziet. Juist die combinatie maakt hem zo grappig.
Sommige kinderen bewaren hun tekeningen later in mappen vol Disney figuren. Andere hangen ze op in hun kamer of op de koelkast. Vaak blijft het niet bij één kleurplaat. Na Jerry willen ze Judy kleuren, daarna Nick Wilde en uiteindelijk het hele Zootropolis universum.
En precies daar zit het leuke van zulke kleuractiviteiten. Het blijft nooit alleen een plaatje om netjes in te kleuren. Het verandert langzaam in een compleet eigen versie van Zootropolis vol bizarre desserts, grappige situaties en nieuwe verhalen die kinderen helemaal zelf bedenken terwijl ze tekenen, kleuren en fantaseren.
Op slechts 5 jarige leeftijd veranderde Gustavo een eenvoudige vraag om kleurplaten uit te printen in een idee dat vandaag kinderen inspireert in meer dan 150 landen.
Zo ontstond Imprimivel.com, een project dat samen met zijn vader, Jean Bernardo, werd opgericht om kleur, fantasie en plezier te verspreiden in 10 verschillende talen, met een potentieel bereik van meer dan 800 miljoen kinderen over de hele wereld.
Vandaag is Gustavo verantwoordelijk voor de selectie van de inhoud. Met veel enthousiasme kiest hij thema’s en personages die andere kinderen laten glimlachen, altijd onder de redactionele begeleiding van zijn vader, die de ideeën van zijn zoon werkelijkheid maakt.
